Mental Health - Annick vertelt haar verhaal

Deze blog is geschreven door Annick, een vriendinnetje van mij die ik van de hockey ken. Ze stuurde mij laatst een berichtje of ze een blog voor mij mocht schrijven, ik kende haar verhaal dus ik was heel benieuwd naar haar blog over 'mental health'. Binnen 2 uur had ik deze lap tekst in mijn mailbox, ik begon met lezen of het iets was voor mijn website. Eenmaal aan het lezen kon ik niet meer stoppen, wat een verhaal! Dit moest ik wel delen, want ik ben het met haar eens; dit soort dingen zijn nog steeds een taboe en daar moeten we vanaf!


Maartje ken ik al best een tijdje, eigenlijk al van voor zij met Gezonde Receptjes begon, wat nu inmiddels Life of Maart is geworden. Daarom leek het mij ook leuk een keer een blog te schrijven voor haar.


Ik wil jullie dan ook graag meenemen in een stukje mental health. Helaas heb ik zelf een heftige depressie meegemaakt, toen ik 16 was. Ik vond mezelf niet meer leuk, ik snapte niet waarom anderen dit wel zouden kunnen vinden en ik had nergens meer zin in. De slechtste gedachten over mijzelf gingen door mijn hoofd en ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Zelfs in dingen waar ik normaal veel plezier in had, zag ik niet meer in hoe ik ze leuk moest vinden. Ik zocht in alles en iedereen naar bevestiging van mijn eigen negativiteit en dat mondde zich op een gegeven moment uit naar dat ik het leven niet meer leuk vond. Voor mij hoefde het niet meer; ik lag dag en nacht in bed, stond op en ging slapen met het gevoel dat ik niet leuk was. Als ik tenminste kon slapen… Elke dag vechten tegen je eigen gedachten is de zwaarste strijd die ik ooit heb moeten voeren.


Mijn depressie ging zo ver, dat ik 8 maanden lang opgenomen heb gezeten. Het was een ‘open opname’, een opname waar ik in principe zo weg kon lopen als het te veel werd(wel met consequenties voor therapie uiteraard), maar waar ik wel elke dag een vast rooster met therapieën had. Ik sliep daar doordeweeks en in het weekend ging ik dan weer naar huis. De therapieën waren heel heftig, soms zat ik er helemaal doorheen en moest ik toch zien te praten. Niet alleen over mezelf, maar ik moest ook luisteren naar de verhalen van mijn groepsgenoten.

Je eigen verhaal vertellen en verwerken is al een hele stap, maar als je ondertussen ook nog eens de verhalen van anderen moet verwerken, stroom je op een gegeven moment ook over.

Mijn dieptepunt behaalde ik dan ook in de kliniek, maar gelukkig heb ik de juiste mensen om me heen gehad, zowel daar, als thuis, om mij op te vangen. Ik heb in therapie de juiste tools geleerd om met mijn gedachten om te gaan en de ene dag gaat dit beter dan de andere, maar toch sta ik hier: in mijn tweede jaar van Fysiotherapie, een onwijs lieve vriend en een eigen appartementje met hem, de leukste vrienden die er zijn, steunende familie en een motivatie om te sporten. Kortom: ik mag er trots op zijn.


Sterker in mijn schoenen gaan staan ging niet vanzelf. Een depressie, of eigenlijk bijna elke mentale ziekte, is iets wat men niet zo goed begrijpt. Vaak willen ze er wel begrip voor hebben, maar is het moeilijk om echt te begrijpen wat het nu eigenlijk is en geloof mij: het begrijpen is heel iets anders dan begrip. Begrip raakt op een gegeven moment op, als je niet goed kan begrijpen waarom iemand iets doet zoals hij het doet. Het is ook niet zo gek dat het moeilijk te begrijpen is. We leren niet op school wat het inhoudt en vaak komen we er pas mee in aanraking als iemand om ons heen er mee te maken krijgt. Vandaar ook dat er vaak wordt gezegd: om het te begrijpen, moet je het hebben meegemaakt.

We leren niet op school wat het inhoudt en vaak komen we er pas mee in aanraking als iemand om ons heen er mee te maken krijgt.

Ik heb tijdens mijn depressie gelukkig hele lieve mensen om me heen gehad, maar daardoor ook geleerd wie mijn echte vrienden zijn. Ik heb ook ‘vrienden’ gehad die mij zeiden: “Zet je er gewoon overheen, we hebben allemaal wel eens een slechte dag!” Het was voor hen moeilijk te begrijpen dat die slechte dag niet een slechte dag was, maar al een aantal maanden waarbij ik mijn hoofd maar net boven water kon houden en nu dreigde te zinken. Het voelde alsof ik schreeuwde dat ik ging verdrinken en iedereen riep: “Annick, zet gewoon je voeten op de grond, het water is hier maar kniediep!”, terwijl ik niet bij de grond kon komen.

Vriendinnen zeiden: “Zet je er gewoon overheen, we hebben allemaal wel eens een slechte dag!”

Ik heb moeten leren dat het oké is om even niet oké te zijn, dat ik er ook mag zijn als ik er eigenlijk niet wil zijn en dat praten beter is dan het alleen doen, ook al is het eng om erover te praten(want wie blijft er dan en wie gaat er weg?). Want weet je?

Je bent niet alleen. In de kliniek heb ik meegemaakt dat er (helaas) nog veel meer anderen zijn die zich net zo voelen als ik, maar net zo bang zijn om erover te praten en dus houdt iedereen zijn mond maar. Want je bent raar als je praat over hoe gek je je eigenlijk voelt. Mijn beste vriendinnen, die ik al jaren ken, zijn er ook nog steeds.

Toen ik mijn vriend leerde kennen ben ik direct eerlijk geweest over hoe het met mij ging, want ik dacht: ‘je kan maar beter nu al weg gaan, dan als je mij beter leert kennen en ik me aan jou bind’, maar hij ging niet weg. Na 2,5 jaar zijn we nog steeds samen en de momenten dat ik hem wegduw en hij het vervelend vindt, zijn juist de momenten dat ik niet vertel hoe het met mij gaat, want hij wil er voor mij zijn en als ik hem niet vertel dat ik hem nodig heb, kan hij dat ook niet.


Ik leer nog elke dag. Ik leer elke dag nog tools om met mezelf en anderen om te gaan. Soms maak ik een misstap, maar ach, doen we dat niet allemaal? Gelukkig gaat het vaak genoeg ook wel goed en probeer ik dan ook te kijken naar welke stappen ik allemaal al wel heb gezet(zo makkelijk is dat niet voor mij, maar ik doe mijn best!). Ik heb vooral geleerd eerlijk te zijn over hoe het gaat, zodat ik mezelf en anderen kan uitleggen waarom ik een bepaald iets nodig heb of waarom ik me op een bepaalde manier gedraag. Navragen was en is voor mij het allerbelangrijkste; bijvoorbeeld niet zomaar speculeren over dat iemand mij niet leuk vindt, maar vragen of dat ook echt zo is (en vaak kom ik er dan achter dat dit helemaal niet zo is, maar dat iemand gewoon even met z’n eigen ding bezig was).

Ik heb ook geleerd dat sporten mij energie geeft. Ik begin de dag sterker, voel mezelf sterker en word natuurlijk ook echt sterker! Ik kan trots op mezelf zijn als ik weer ben gegaan en niet onbelangrijk worden er tijdens het sporten geluksstofjes aangemaakt in je hersenen, waardoor je je vrolijker voelt.


Dus hoe mooi zou het zijn als we allemaal eerlijk zouden zijn over hoe het met ons gaat? Vraag eens door als je denkt dat het niet goed met iemand gaat. Als je je slecht voelt en iemand vraagt hoe het gaat, wees dan eens eerlijk, vertel dat hoe het écht met je gaat en draai er niet omheen door te zeggen dat het wel goed komt. Want soms is het zo fijn om gewoon even verdrietig te zijn, een arm om je heen te krijgen of juist eens met een kop thee en een dekentje op de bank te ploffen, in plaats van doorrennen van het ene evenement naar het andere, om vervolgens de lat weer te hoog te leggen, vermoeid thuis te komen en een breakdown in de douche te hebben.

Zorg eens goed voor jezelf. De rest van je leven moet je met jezelf leven, zorg dat je van die persoon houdt.


Liefs, Annick. IG: @happyhealthish


Deze blog is geschreven door Annick: "Ik ben 21 jaar, fysiotherapie-student en naast mezelf en andere motiveren op fitnessgebied, probeer ik me ook in te zetten voor Mental Health Awareness. Zo heb ik het boek 'Droomvlucht' geschreven, over een meisje met een depressie."


Klik hier voor meer informatie over haar boek


© 2020 Life Of Maart