Raceverslag: MARATHON UTRECHT #rentegenkanker

Bijgewerkt: 10 sep 2019

4 maanden lang trainen, eindelijk was het zover. Ik mocht beginnen aan de MARATHON! Eerlijk? Ik was mega zenuwachtig. Ik had goed getraind, zoveel mensen hadden me succes gewenst dat het haast wel goed moest komen en ik had alles op een rijtje wat ik die ochtend nog wilde doen. Ik begon de dag met teff pannenkoeken, teff is het perfecte ontbijt als je gaat sporten en zeker voor een wedstrijd! Ik smeerde er een dikke laag chocolade pasta op en wat aardbeien.

Samen met mijn vader, moeder en mijn vriend fietste we naar Utrecht waar we samen met alle #rentegenkanker-lopers op een locatie vlak bij de start verzamelde. We werden hartelijk ontvangen en ik kreeg mijn startnummer, een bandje en een coupon om naderhand lekker wat te kunnen eten en drinken. We maakte een groepsfoto en daarna was het tijd om gezamenlijk naar de start te lopen.

Ik at mijn eerste energie gelletje en maakte me ready vlak voor de start. Op het moment dat ik dit typ krijg ik gewoon weer kriebels in mijn buik die ik toen voelde, daar stond ik dan. Dit was het moment van de waarheid. “En maar proberen te blijven genieten Maart!”

KM 1 – 5

Ik wilde rustig beginnen maar de adrenaline gierde door mijn lichaam. Ik rende en remde af en rende en remde af. Ik probeer een tempo te vinden waar ik voor mijn gevoel nog de hele dag op door kon lopen. Het was in het begin lastig om te vinden, maar de kilometers vlogen voorbij en mijn horloge gaf gelukkig aan dat ik best constant liep op de hartslag die ik van te voren in gedachte had. Het tempo verbaasde mij alleen enorm; bijna 12 km/u!

Met Meneer #halfcrazyrunner met wie ik de eerste grote helft van marathon heb gelopen

KM 6 – 21.1

Ik vloog! Ik genoot! Dit was prachtig! De kilometers vlogen voorbij, mijn tempo was ontzettend constant en ik voelde me super energiek. Ik at elke 7 kilometer een gelletje, wat nog best wel een gedoe was vond ik.. oeps! hah! Mijn handen en lippen plakte aan alle kanten omdat dat gelletje dus precies overal terecht kwam behalve in mijn mond.. Gelukkig ging het elk gelletje beter en kon ik bij de drankenposten mijn handen wassen met het water die ze uitdeelde 😉

KM 21.2 – 35

Ik liep de hele weg, tot kilometer ergens-tussen-de-21-en-35 naast deze #halfcreazyrunners man, we hoefden niks te zeggen maar we liepen hetzelfde tempo en dat zorgde ervoor dat ik het easy kon volhouden. Mocht je dit lezen meneer #halfcrazyrunner, THANK YOU! Op een gegeven moment raakte ik hem kwijt en moest ik dus zelf door. Op kilometer 28 had ik mijn laatste gelletje, ik zat te twijfelen of ik die überhaupt wel zou nemen aangezien ik meer last had van mijn buik dan van mijn benen maar toch besloten om even niet te zeuren en gewoon mijn lichaam wat extra energie te gunnen, we waren er nog lang niet namelijk! Vanaf kilometer 30 ongeveer begon ik het een beetje zwaarder te krijgen, ik liep ook zo mega snel dat ik mijn tempo iets liet zakken en het verder prima ging, mijn ouders en mijn vriend fietste langs het parcours met een support-bord en dat was zo ontzettend tof! KOM MAAR OP MET DIE LAATSTE 10 KILOMETER!

KM 36-41

Hoe enthousiast ik de eerste 35 was zo niet-enthousiast was ik de laatste 7, maar ik zal beginnen met kilometer 37 waar mijn drinkzak leeg was. Mijn benen werden net voor kilometer 38 opeens loodzwaar en ook mijn hoofd werd mega zwaar. Ik zag een drinkpost in de verte en besloot daar naar toe te rennen, even te stoppen om water te drinken en dan door te gaan. Het stoppen voelde als een enorme opluchting voor mijn benen, maar als snel besloot ik toch maar door te rennen omdat ik anders nooit meer door zou gaan. Niet meer vooruit te branden. Mijn benen stribbelde enorm tegen, mijn hoofd bleef maar roepen ‘Maartje kappen nou ik ben kei moe geef ik je niet genoeg signalen?!’ Maar ik moest en zou de finish halen, het maakt niet uit hoe maar ik kom over die streep, nog 4.2 km. Mijn ouders en vriend kwam ik tegen en toen zei zagen dat ik het zo zwaar had besloten ze een stukje mee te fietsen langs het parcours. Ik ben nog een paar keer gaan lopen en ik heb stukjes gehuppeld om mijn benen te ontlasten van de repeterende beweging van de afgelopen 3,5 uur. Ik weet niet precies meer hoe maar toen ik uiteindelijk op kilometer 41 aankan begon ik weer energie te krijgen, nog ruim één kilometer IK KAN DIT!

DE LAATSTE KILOMETER

Hoe zwaar mijn benen ook waren, hoe hard mijn hoofd ‘nee’ riep, hoe dichterbij de finish ik kwam. Elke stap voelde als een overwinning en elke stap was er meer publiek. Toen ik de finish in mijn visier kreeg kwam er een vlaag adrenaline vrij, een gevoel van zowel opluchting als strijdlust om die laatste 500 meter (ongeveer) te knallen. Elke stap wist ik iets te versnellen, en hoewel het achteraf niet zo snel blijkt als ik dacht had ik het gevoel dat ik kei hard aan het rennen was. Ik vloog, ik zag de finish, ik hoorde het publiek, mijn benen bleven maar gaan en gaan en mijn hoofd was even helemaal leeg, het enige wat ik zag was de finish! Eenmaal daaroverheen stortte ik in, mijn benen waren helemaal leeg en ik moest echt even ergens aan vasthouden wilde ik niet omvallen. Toen ik doorliep, mijn medialle in ontvangst nam en mijn ouders en vriend zag drong het tot mij door: IK HEB GEWOON EEN F*CKING MARATHON GEREND!

Officiële eindtijd: 3:41:00

Bedankt voor alle lieve berichtjes en online support, dat was echt heel erg fijn! Ik ben nog steeds aan het herstellen en de spierpijn is zeker nog wel aanwezig. Het is nu gewoon naar mijn lichaam luisteren en optimaal rust pakken, ik zie wel wanneer ik weer wat kan doen. Ik ben zo trost en zo blij hoe ik met de zware stukken ben omgegaan, ik heb het gevoel dat ik de hele wereld aan kan 😉

Liefs, Maartje

Ik liep vandaag samen met het KWF, van de voren heb ik sponsorgeld gevraagd en zo hebben alle lopers dat gedaan. Met 122 lopers hebben we 124.914,- opgehaald, DAT IS ZO INTENS GAAF! Als je gedoneerd had wil ik je hierbij alsnog mega erg bedanken 🙂

#Hardlopen #running #utrecht #raceverslag #Marathon #spierpijn

© 2020 Life Of Maart